VANCOUVER - Allereerst een enorm compliment voor de Canadezen die door hun enthousiasme en vriendelijkheid mijn hartje hebben gestolen. Voor de ‘buitenwereld' leek het misschien alsof er heel veel mis ging, maar het is natuurlijk ook erg moeilijk om  zo'n groot evenement foutloos te laten verlopen. Deze Olympische Spelen hebben mij hele mooie herinneringen gegeven. Het waren 2 bijzondere weken waarin geluk en verdriet erg dicht bij elkaar lagen en waar er naast teleurstellingen vooral veel mooie momenten waren. Dat is toch het mooie van sport, het onvoorspelbare, de verrassingen, de emoties. Je kunt stellen dat iedereen hier komt met een droom. Voor maar enkele sporters komt deze droom uit. Voor de meeste sporters eindigt het in een teleurstelling. Bij mij was het een Spelen van 2 uitersten; teleurstelling werd opgevolgd door groot gevoel van geluk.

De 1e week heb ik mij volledig geconcentreerd op hetgeen waar ik voor kwam: presteren op de schaats. Na jarenlang voorbereiden moest het hier allemaal samenvallen. Voor mij begon het natuurlijk met een enorme teleurstelling op de 500 meter. Gelukkig kon ik mezelf herpakken en had ik 2 dagen later enorme vreugde op de 1000 meter. En tjah, die 2 honderdste op de 1000m... ik heb er al heel vaak aan gedacht en ook flink van gebaald. Helemaal toen ik mijn ploeggenootje Mark goud zag winnen. Goud is tenslotte het ultieme. Maar je kunt het ook van een andere kant bekijken; mijn ploeggenootje Margot werd twee keer 4e, ze rijdt hele goede Spelen, maar gaat toch met ‘lege' handen naar huis. Kortom, ik denk dat je ook moet waarderen met dat wat je wel hebt gewonnen,  al streef je als topsporter natuurlijk altijd naar het hoogste.

Van vele mensen hoor ik (en veel mensen zullen het hebben gedacht) denken; gevallen op de 500 meter, op 2 honderdste het zilver en toch tevreden naar huis? Absoluut! Ik heb hier gereden, gevochten en gestreden. Op de 500 meter maakte ik een fatale fout waardoor daar mijn kansen verkeken waren. Op de 1000 meter reed ik een goede race en verdiende ik mijn 1e Olympische plak en hopelijk niet mijn laatste... Het gevoel dat ik een zilveren medaille won, en niet de gouden medaille verloor, overheerst. Daarnaast behaalde ik op de 1500 meter mijn beste uitslag ooit. Dit alles bij elkaar maakt dat ik maandag met een zeer goed gevoel naar Nederland en Koningin Beatrix afreis.

De 2e week hoefde ik geen wedstrijd meer te rijden en ik heb mijn ogen geopend voor de rest van Vancouver. Naast trainen had ik tijd om een indruk te krijgen van de sfeer, de mensen, de impact van de spelen, de winkelstraten (die erg leuk zijn!) en andere sporten. We zijn naar een ijshockey- en shorttrackwedstrijd geweest. Heel erg spectaculair en geweldig om eens andere sporten te zien!

Ik vind het ontzettend jammer dat de ijsbaan in Richmond na de Spelen dicht gaat en we hier nooit meer zullen komen. Jammer, want ik houd hier veel herinneringen aan over die ik af en toe wel zou willen herbeleven.

"Uiteindelijk komt iedereen naar de Spelen met een droom. Een droom die gaat over goud, over boven jezelf uitstijgen.  Alles moet wijken voor die ene droom: Goud.
Helaas zijn er altijd meer verliezers dan winnaars, meer tegenvallers dan successen, meer tranen van verdriet dan van vreugde. Jarenlange voorbereiding moet samenvallen op dat ene moment. Het moment waarop alles lukt en de gouden droom uitkomt. In je droom heb je die ene medaille al gewonnen. In je droom heb je de ideale race al gereden. In je droom is alles mogelijk. Gelukkig zijn dromen soms geen bedrog..."

Liefs, Annette